(Bu yazı bir miktar spoylır içermiş olabilir.)
1944 yapımı olan Arsenic and Old Lace kara komedinin babası sayılmaktaymış. Doğrudur dedirtti bana. Film tiyatro oyunundan uyarlama ve tek mekanda geçmekte.
Filmin ana karakterleri; bir tiyatro eleştirmeni ve yazar olan Mortimer Brewster, Morimer'in iki halası ve ağır psikotik dayısı. Mortimer halalarının komşusuna aşıktır onunla evlenmiştir, balayına çıkmak üzeredirler, halalarına bir kaç eşyasını almak için gittiğinde yaşadığı bir olay, ona balayını unutturur. Film aslında tam da burada başlar. Bundan sonrası tek mekan içerisindeki koşuşturmalar, girişler çıkışlar, halaların o sevimli halleri ve daha nicesiyle tiyatro izliyormuş gibi hissettirir, yani en azından bana böyle hissettirdi.
Carry Grant'in halalarına geçece olursak onlar son derece "misafirperver" sevimli mi sevimli iki yaşlı kadını canlandırıyorlar. Bu halalar eve gelen misafirlerden "yanız" olanlarını onların özel karışımı olan ahududu şurubuyla zehirliyorlar. Bu davranış son derece masumhane onlar için, tek amaç o kişiyi yalnızlıktan kurtarmak... Zehirledikleri yani "yalnızlıktan kurtardıkları" bu insanları hoş bir törenle bodrumlarındaki mezarlığa uğurluyorlar. Bu konuda da onlara bir diğer psikotik olan kardeşleri yardımcı oluyor, mortimer'in dayısı.
Filme dair tek eleştirim şu olabilir: Carry Grant'in abartı oyunculuğu. Halaların o halini gördükçe takındığı tavırdan pek haz ettiğimi söyleyemeyeceğim fakat belki de o durumun vurgusu için o kadar yüksek oyunculuk gerekiyordu, bu anlamda biraz kararsız kaldım.
İzlenesi, izlettirilesi...
0 yorum:
Yorum Gönder